Zaskarżalność zarządzenia prokuratora w przedmiocie odmowy udzielenia obrońcy zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym.

Abstrakt

Przedmiotem opracowania jest instytucja zażalenia na zarządzenie prokuratora, wydane w postępowaniu przygotowawczym, o odmowie wyrażenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym w sytuacji, gdy wniosek składa obrońca wymienionego podmiotu. Autor analizuje sytuacje obrońcy oskarżonego w odniesieniu do posiadanych uprawnień procesowych, w sytuacji naruszenia przepisów materialnych  przy orzekaniu w przedmiocie powyżej opisanym. Wykazano, że pomimo kategorycznego brzmienia norm prawnych możliwa jest decyzja negatywna, co powoduje, że niezbędne jest dokonanie oceny istniejącego systemu odwoławczego. Po przedstawieniu ogólnych założeń zarówno natury konstytucyjnej, jak i faktycznej, dotyczących wprowadzenia regulacji odnośnie ograniczenia prawa do prywatności i wolności komunikowania przedstawiono główne zasady dotyczące możliwości uzyskania widzenia oraz komunikowania się przez tymczasowo aresztowanego z osobami trzecimi. Wykazano jakie, w perspektywie historycznej, przesłanki ukształtowały obecnie funkcjonujące instytucje.  Zestawienie instytucji prawa do widzenia oraz możliwości korzystania z środków łączności przez tymczasowo aresztowanego – w zakresie procedury odwoławczej – było niezbędne z uwagi na przyjętą interpretację systemową. Na podstawie analizy rozwiązań na płaszczyźnie językowej, historycznej i systemowej wykazano, że istnieje system środków zaskarżenia decyzji negatywnych. Jednocześnie przedstawione argumenty doprowadziły do ostatecznego wniosku, że system ten jest niepełny. Ustalono, że w sytuacji zarządzenia o odmowie widzenia obrońcy z tymczasowo aresztowanym, ustawodawca nie przewidział możliwości wniesieni zażalenia na wskazaną decyzję.