(untitled) (Dyskurs Prawniczy i Administracyjny, 2025)
Jednym z najważniejszych przejawów wolności jest wolność sztuki. W tej sferze próbuje się absolutyzować wolność twórczości artystycznej, nie dostrzegając żadnych jej ograniczeń. Czy rzeczywiście artysta może wszystko? Czy subiektywne wrażenie, odczucie, pogląd, mniemanie, ma pierwszeństwo przed obiektywnymi kryteriami kwalifikowania danego przedmiotu jako dzieła sztuki? Czy w ogóle istnieją takie kryteria? Właściwie kwestia zakresu wolności artystycznej jest zagadnieniem sztucznie podnoszonym do rangi rzeczywistego problemu, którego ofiarami mają być rzekomo wspaniali artyści, pozbawiani swobody tworzenia. Prawdziwa sztuka broni się sama i raczej sama niczego nie atakuje. Istotą aktu tworzenia nie jest niszczenie, poniżanie, deprecjonowanie. Piękno jako owoc działania artysty jest bliskie dobru – arystotelesowskiemu celowi wszelkiego dążenia, zatem dalekie jest od wszelkiej postaci zła, w tym obrazy, pogardy, braku szacunku.